... بر بساط نكته دانان

معناي ديگري از ولايت

محمد كاظم حقاني فضل — Sun, 06 May 2012 00:58:00 GMT

شب جمعه گذشته جلسه روضه‌اي بود. دوستانه است و محدود. منبرش به نام من خورده بود.

درباره ولايت در قرآن صحبت كردم. اين كه ولايت استعمالات گوناگوني دارد. ولايت تكويني و تشريعي و ... و اين كه اعتقاد شيعه امروزه به همه مصاديق ولايت ناظر است. يعني هم ائمه را داراي ولايت سياسي مي دانيم هم تشريعي و هم ولايت باطني و تكويني. اين سه نوع ولايت از اصل براي خداست و خدا به هر كه خواست مي دهد. مردم هم در ولايت تشريعي و باطني نقشي ندارند در ولايت سياسي هم اختلافي است كه نقش دارند يا ندارند.امروزه عقيده ارتدكس شيعه اين است كه مردم نقشي در ثبوت ولايت سياسي ائمه ندارند.

ولي در آيه 196 سوره اعراف نوع ديگري از ولايت مطرح شده كه وابسته به مردم است. يعني هر فردي تا خودش نخواهد خدا بر او اين ولايت را اعمال نخواهد كرد. اين ولايت نوعي لطف خاص است. ان وليي الله الذي نزل الكتاب و هو يتولي الصالحين. اين كه او متولي امر صالحين مي‌شود به اين معناست كه همه كارهاي آن‌ها را خدا خود بر عهده مي‌گيرد. اين ولايت عمومي نيست. هر كس نخواهد اين ولايت درباره او اعمال نمي‌شود. اين نوع ولايت كاملا وابسته به ولايت پذيري است. و الله ولي المتقين (جاثيه/19) و الله ولي المومنين (آل عمران /48). نيز مويد همين معنا هست. در آيه ان الكافرين لا مولي لهم(محمد/11) تصريح مي‌كند كه بر كفار ولايت نيست و ظاهرا منظور همين ولايت است. و الا ولايت تكويني و تشريعي خداوند اختصاص به مومنين ندارد.

به نظرم آيه آخر آيه الكرسي الله ولي الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات الي النور در اين زمينه گوياتر است.

پ ن: چيزي پيدا نكردم بنويسم. خلاصه منبرم را نوشتم. روضه‌اش را ديگر نمي‌شود اينجا خواند.

فقط در ايران؟

محمد كاظم حقاني فضل — Fri, 13 Apr 2012 00:25:00 GMT

از خواندني‌ترين مطالب اينترنت چه توي ايميل‌ها و چه پلاس و چه فيس بوك و .... مطالبي است كه با عنوان فقط در ايران، يا مملكته داريم؟ يا فقط يه ايراني مي‌تونه و مثل اين‌ها منتشر مي‌شوند. محتواي همه اين‌ها هم اشاره به اشكالات فرهنگي اخلاقي سياسي اقتصادي و ... ايران و ايراني‌هاست. در واقع در اين نوشته‌ها ما خودمان خودمان را مسخره مي‌كنيم و به خودمان مي‌خنديم. سوال من اين است كه واقعا فقط در ايران؟ يعني اين سوتي‌ها و مشكلات در كشورهاي ديگر نيست؟

به نظرم هر چند قصد خاصي پشت اين نوشته‌ها نيست و بيشتر براي خنده و شوخي است ولي به راحتي خودباوري ملي ما را تضعيف مي‌كند. خودباوري ويژگي‌اي است كه تضعيف آن مي‌تواند خطرناك باشد، چه در سطح فردي و چه در سطح ملي. بچه‌هايي كه با اين طنزها مي‌خندند به مرور به اين نتيجه مي‌رسند كه ايراني عرضه هيچ‌ كاري را ندارد. قديم‌ها مي‌گفتند ايراني نمي‌تواند حتي يك لولهنگ بسازد. روشن است كه منكر ضعف‌هاي ايراني جماعت نيستم. ولي ايراني فقط ضعف نيست. و البته در نقطه مقابل هم معتقد نيستم كه هنر نزد ايرانيان است و بس و ما كوروش داريم و ديگران هيچ‌اند. نه شوونيست هستم و نه از خود گريز.

راستي چرا ايران را همان طور كه هست نبينيم. چرا خوبي‌هاي ايران و ايراني را ننويسيم؟

چند سال پيش جايي سفر تبليغي بودم و يك بنده خداي غريبه هم به همان روستا آمده بود آشنا و جايي نداشت كه برود و غروب بود و وسيله‌اي هم براي برگشتنش نبود. از مسجد آمدم بيرون نگرانش بودم. ميزبانم گفت حاج‌ آقا مملكت مسلمونيه بالاخره يك نفر مي‌بردش خونه، شب مي‌مونه صبح ميره، ... و البته كه همين طور شد.
باور كنيم ايرانياني هستند كه پول‌هاي كلاني را پيدا مي‌كنند و بدون تصرف در آن آن را به صاحبش برمي‌گردانند. راستي در فاميل و در و همسايه شما چند نفر هستند كه متولي جمع كردن پول و كمك براي مستمندان شده‌اند و وظيفه كميته امداد خودجوش را انجام مي‌دهند؟ تا حالا چند نفر به شما مراجعه كرده‌اند و براي دختري كه نمي‌شناسيد پول جهيزيه جمع كرده‌اند و شما هم داده‌ايد. هنوز در ايران ما هستند كساني كه در اتوبوس و مترو جاي خود را به پيرترها و كساني بدهند كه بچه‌اي در بغل دارند. هنوز هستند كساني كه سر راهشان به اداره يا منزل دو سه نفر پياده را هم سوار ماشين‌شان مي‌كنند و مي‌رسانند و و و

اي كاش كساني دست به كار مي‌شدند در فيس بوك و پلاس و انجمن ها و ... كمي هم از ايراني‌هايي مي‌نوشتند كه ....

نوروز با سعدي

محمد كاظم حقاني فضل — Mon, 19 Mar 2012 10:41:00 GMT

بهار در ادبيات فارسي جاي خودش را دارد. من هم متخصص ادبيات نيستم. و نمي خواهم رساله‌اي در باب جايگاه نوروز در آثار سعدي بنويسم که مقبول طبع مردم صاحب نظر شود. فقط چند بيت خيلي زيبا هست که دلم مي‌خواهد به خاطر بهار و نوروز اينجا بنويسم.

بيت اول متضمن يک متلک سنگين به ساکنان و ساکتاني مثل من است. اصلا هر کسي که در بهار حرکت نکند داخل آدميزاد نيست.

آدمي نيست که عاشق نشود وقت بهار
هر گياهي که به نوروز نجنبد حطب است

بعدي يک غزل تام و تمام است با تصاويري زيبا از بهار

صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از يمين
عقل و طبعم خيره گشت از صنع رب العالمين
با جوانان راه صحرا برگرفتم بامداد
کودکي گفتا تو پيري با خردمندان نشين
گفتم اي غافل نبيني کوه با چندين وقار
همچو طفلان دامنش پرارغوان و ياسمين
آستين بر دست پوشيد از بهار برگ شاخ
ميوه پنهان کرده از خورشيد و مه در آستين
باد گل‌ها را پريشان مي‌کند هر صبحدم
زان پريشاني مگر در روي آب افتاده چين
نوبهار از غنچه بيرون شد به يک نو پيرهن
بيدمشک انداخت تا ديگر زمستان پوستين
اين نسيم خاک شيرازست يا مشک ختن
يا نگار من پريشان کرده زلف عنبرين
بامدادش بين که چشم از خواب نوشين برکند
گر نديدي سحر بابل در نگارستان چين
گر سرش داري چو سعدي سر بنه مردانه وار
با چنين معشوق نتوان باخت عشق الا چنين

بعدي هم قصيده بلندي است که اگر کمي اهل شعر باشيد آن را شنيده‌ايد

علم دولت نوروز به صحرا برخاست
زحمت لشکر سرما ز سر ما برخاست
بر عروسان چمن بست صبا هر گهري
که به غواصي ابر از دل دريا برخاست
تا ربايد کله قاقم برف از سر کوه
يزک تابش خورشيد به يغما برخاست
طبق باغ پر از نقل و رياحين کردند
شکر آن را که زمين از تب سرما برخاست
اين چه بوييست که از ساحت خلخ بدميد؟
وين چه باديست که از جانب يغما برخاست؟
چه هواييست که خلدش به تحسر بنشست؟
چه زمينيست که چرخش به تولا برخاست
طارم اخضر از عکس چمن حمرا گشت
بس که از طرف چمن لؤلؤ لالا برخاست
................

بقيه اش رو خودتون بريد بخونيد

بعدي هم قصيده خيلي معروف و خواندني با تصويرسازي‌هاي بديع از طبيعت

بامدادي که تفاوت نکند ليل و نهار
خوش بود دامن صحرا و تماشاي بهار

تو اين قصيده يه بيت داره که مثل بيت اول اين پست حرکت زاست

ميگه
آدميزاده اگر در طرب آيد نه عجب
سرو در باغ به رقص آمده و بيد و چنار

......

به هر حال نوروز سال 1391 شمسي مبارک
سال خوبي داشته باشيد.

آدم اينجا تنهاست!

محمد كاظم حقاني فضل — Fri, 09 Mar 2012 22:35:00 GMT

امشب داشتم برنامه معرفت مي‌ديدم. شبكه چهار با حضور دكتر ديناني

مي‌گفت:(البته با ادبيات من)

انسان تنها موجودي است كه تنهاست. و تنهايي خود را درك مي‌كند و مي‌تواند در جمع تنها باشد. اوج تنهايي انسان در تصميم‌گيري‌هاي او به خوبي خود را نشان مي‌دهد. زيرا هيچ كس نمي‌تواند با كس ديگري تصميم بگيرد. تصميم‌گيري كاري است فردي حتي اگر با افراد فراواني مشورت كرده باشي باز هم اين تويي كه بايد تصميم بگيري. تنهاي تنها. و اصولا انسان تنها موجودي است كه تصميم ‌مي‌گيرد. و انسان اگر تنهايي خود را خوب درك كند به نقطه آغازين توكل مي‌رسد. فاذا عزمت فتوكل علي الله.

ياد چمران افتادم

...امروز تنهايي علي مرا جذب کرده است ،صداي ناله او را در دل شب ميان نخلستان هاي فرات مي شنوم ، مردي عظيم که محبوب خداست از همه جا و همه کس گريخته و يکه و تنها با خداي خويش راز و نياز مي کند ، اشک مي ريزد تا در درياي غم و درد کمي آرامش بيابد ، صيحه مي زند تا از فشار سينه پر نور خود بکاهد.

اي خداي بزرگ ،

تو را شکر مي کنم که علي را آفريدي تا در عشق و درد و تنهايي مظهري خدايي باشد و دردمندان دلسوخته در عالم به او بيانديشند و از تصور چنين محبوبي خدايي آرامش بيابند .

در آتش عشق ، در طوفان درد ، در کوير تنهايي ، فقط علي است که ميتواند دست بر قلب ما بگذارد و با ما همدردي کند . عشق ما را بفهمد ، درد ما را لمس کند و تنهايي ما را بفهمد.

و ياد سهراب:

آدم اينجا تنهاست
و در اين تنهايي
سايه ناروني تا ابديت جاري است
......
به سراغ من اگر مي‌آييد
نرم و آهسته بياييد
مبادا كه ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من!

يك انتخاب، چند سوال

محمد كاظم حقاني فضل — Mon, 27 Feb 2012 10:25:00 GMT

چندين سال است كه اين سوال من است: بايد به اصلح راي داد يا مصلحت؟

در سال 76 و بحث‌هاي خاتمي و ناطق عده زيادي كه راي‌شان به ريشهري بود در نهايت براي آن كه ديگري راي نياورد يا به خاتمي راي دادند يا ناطق نوري. مقداري از اين تصميم‌ها تحت تأثير فضاي دو قطبي بود و قابليت ارزشگذاري عقلاني ندارد. ولي مي‌توان اين سوال را مطرح كرد كه اصلح بهتر است يا صالح مقبول و يا حتي راي به بد از بين بد و بدتر؟

سال 84 و چند روز مانده به انتخابات رياست جمهوري يكي از دوستان در خيابان مرا ديد و گفت به نظرت چه مي‌شود؟ و بايد به چه كسي راي بدهيم. گفتم بدنه اصولگرايان منتظرند ببينند چه كسي پيش مي‌افتد و به هم‌او راي خواهند داد و بيشتر هم اين نزاع بين لاريجاني و احمدي‌نژاد است. چرا كه معيار اصلي اصول‌گرايان در سال 84 بيرون كردن رقيب از صحنه بود نه انتخاب بهترين فرد.و اين يعني همان چالش سال 76.
در سال 88 نيز همين چالش و همين نحوه انتخاب براي عده‌اي مطرح بود و بالاخره مخالفت با موسوي و هاشمي و توجه به عدم امكان پيروزي رضايي، راي‌هايشان را به نفع احمدي‌نژاد مصادره كرد.

ظاهرا فتواي امام اين بود كه بايد به اصلح راي داد. ولي روشن است كه هميشه فرد اصلح راي نمي‌آورد. حال چه بايد كرد؟ گروه‌هاي سياسي خيلي زود گرفتار اين معضل فكري شدند و از همين‌جا بود كه در گرفتاري بين انتخاب اصلح و راي نياوردن، به صالح مقبول روي آوردند تا از عرصه سياست بيرون رانده نشوند.

همين مشكل را راي‌دهندگان هم دارند. اگر كسي بداند كه فلان كانديدا از همه بهتر است ولي قطعا يا به احتمال قوي راي نمي‌آورد بايد به وظيفه شرعي خود عمل كند يا به كسي راي بدهد كه راي مي‌آورد؟ به بيان ديگر وظيفه شرعي او چيست؟ آيا بايد به كسي راي بدهد كه نقاط قوت كمتر ولي امكان راي آوردن بيشتري دارد يا بايد با نگاهي بنيادگرايانه بگويد ما مأمور به تكليفيم نه نتيجه؟

پاسخ ابتدايي كه مي‌توان به اين پرسش داد اين است كه گاه بر اساس مصلحت لازم است كه از برخي اصول عدول كنيم تا اصول مهمتر را از دست ندهيم. همان كه در پست ما همه اصول‌گراييم نوشته بودم. در واقع وقتي قرار باشد كفار بر ما مسلط شوند يا كليت نظام به خطر بيفتد، براساس موازين شرعي و قاعده ترجيح اهم بر مهم نيز حفظ اصول مهم‌تر و حفظ اسلام و نظام اسلامي مقدم است و بايد به كسي كه صلاحيت كمتري دارد راي داد.

اما اين مساله با حضور نهادي به نام شوراي نگهبان رنگ ديگري به خود مي‌گيرد. به اين صورت كه بر اساس قانون جمهوري اسلامي كسي كه داراي تاييد شوراي نگهبان است حداقل صلاحيت‌ها را دارد. ولي نزاع‌هاي دو دهه اخير عرصه سياسي ايران نشان داده كه عده‌اي به ويژه اصول‌گرايان چندان به اين نكته باور ندارند. و معتقدن گاه شوراي نگهبان كسي را تاييد مي‌كند كه در راستاي اهداف استكبار جهاني و براندازي نظام قرار دارد. روشن است كه مثلا اگر در سال 76 فقط خاتمي كانديدا بود يا در سال 88 اگر به فرض فقط موسوي كانديدا بود بخش گسترده‌اي از اين طيف راي منفي به او مي‌دادند. زيرا از نظر اين گروه اصلا خاتمي و ميرحسين صلاحيت رياست جمهوري ندارند. چنان كه در حال حاضر نيز نسبت به بسياري از اصلاح‌طلبان همين نگاه را دارند. سوال اين است كه آيا با وجود شوراي نگهبان هم مي‌‌توان بر اساس قاعده فوق عمل كرد؟ آيا اين كار به اين معناي انكار تصميمات شوراي نگهبان نيست؟

در همين دوره از انتخابات هم عملكرد جبهه متحد اصول‌گرايان نشان داد كه انتخاب اصلح چندان فاكتور معتبري نيست. زيرا بزرگان اين جناح براي حفظ ارزش مهمتري (به نظر خودشان) كه آن را وحدت ناميدند. دست از انتخاب اصلح برداشتند و به نوعي براي راضي كردن همه اصولگرايان (بخوانيد وحدت) برخي از افراد را درون ليست قرار دادند كه قطعا نسبت به افراد بيرون مانده صلاحيت كمتري دارند.

نكته ديگر در انتخاب اصلح راي دادن بر اساس ليست است. آيا ليست‌ها حجيت شرعي دارند؟ آيا شرعا مي‌توانيم براي تقويت يك جناح كه آن را حق مي‌پنداريم به كليت يك ليست راي بدهيم و به افراد اصلح ديگر راي ندهيم؟ هر چند در جناح مقابل باشند. آيا شرعا كسي كه خود را اصول‌گرا مي‌داند بايد هميشه به ليست اصول‌گرايان راي بدهند هر چند در بين اصلاح‌طلبان يا مستقلين فردي يافت شود كه داراي ويژگي‌هاي برتري است؟ يادم هست كه چند سال پيش آيت الله مصباح اين كار را نفي كرده بودند. هر چند دوستان ايشان الان خود ليستي جدا ساز كرده‌اند و ساز جدايي از جبهه متحد كوك مي‌كنند.

خلاصه سوال من اين است كه آيا بايد بر اساس ويژ‌‌گي‌هاي فردي يك كانديدا راي داد يا بر اساس تعلق جناحي؟ معيار اصلح بودن فرد است يا مصلحت بودن انتخاب او؟ آيا ما شرعا حق داريم تحليل خود از اوضاع سياسي را معيار راي قرار بدهيم و بگوييم چون در موقعيت خاص كنوني هستيم و اين موقعيت چنين و چنان است پس فعلا به طور موقت از راي به اصلح دست بر مي‌داريم. به خصوص وقتي نهادي مثل شوراي نگهبان هست؟

پ ن: روشن است كه نوشتن در فضاي سياسي و انتخاباتي ممكن است معناي سياسي داشته باشد. ولي هدف اين نوشتار سياسي و دعوت به راي دادن يا ندادن به شخص خاصي نيست. اين فضاي را براي طرح سوال خودم مناسب‌تر ديدم. همين

لينک مطلب در بازتاب امروز

تاريخ نخوانيد!

محمد كاظم حقاني فضل — Wed, 15 Feb 2012 19:23:00 GMT

محمد رشيد رضا از دانشمندان و متفکران اهل سنت و به نوعي معاصر ماست. کتابي دارد به نام «الخلافة او الامامة العظمي». اين کتاب غير از مطلب علمي حاشيه‌هاي جالبي هم در متن خود دارد.

يکي از اين مطالب حاشيه‌اي شعري است که از استادش شيخ حسين الجسر نقل مي‌‌کند با اين مضمون که؛
اگر کسي پايه عقيدتي محکمي نداشته باشد و تاريخ بخواند حتما شيعه خواهد شد و اگر شيعه نشود، کلا از مسير هدايت مستقيم خارج مي‌شود.

من الان به بحث شيعه و سني کاري ندارم. و فعلا سر و کارم با اصل خواندن تاريخ است. به نظرم ريشه اين شعر از اينجا است که معمولا در ذهن هر کسي تصوراتي درباره گذشته خود و کشور و از همه مهم‌تر عقايدش نقش بسته است که همه اينها نتيجه تربيت و محيط اوست. و اين ذهنيت حتي اگر درست يعني مطابق با واقع باشد در واقع برآيند مجموعه گزاره‌هايي است که يک فرد مي‌توانست بداند و خود از طريق تحليل و جمع‌بندي آن‌ها به باور فعلي خودش برسد. ولي پدر و مادر و مدرسه و رسانه‌ها و ... به جاي او اين کار را کرده‌اند.

حال وقتي کسي تاريخ مي‌خواند به مطالبي برمي‌خورد که با تصورات ذهني او سازگاري ندارد. و از همين جا شبهه شروع مي‌شود. و ذهن‌هاي جوان و فعال پرسشگري را آغاز مي‌کنند.

در اين بين اگر کسي مثل اغلب روحانيون ما روحيه محافظه‌کاري داشته باشد، طببعتا توصيه خواهد کرد که تاريخ نخوانيد تا عقايدتان سست نشود. يعني همان شعر بالا.

يکي از مشغوليت‌هاي من خواندن خاطرات و به ويژه تاريخ شفاهي است. و روشن است که من هم گرفتار همين وضعيت شده‌ام. البته نه در بحث عقايد شيعه و سني و ديني. بلکه در مباحث سياسي و تاريخي.
تصوير خام و حلاجي نشده‌اي که از شاه و پدرش و کلا از سيستم حکومتي و نيز عوامل حکومت سابق و البته مسولان نظام جمهوري اسلامي داشتم در طي مطالعات ديگرگون شد.
خواندن کتاب‌هايي مثل مقاومت شکننده يا مجموعه يادداشت‌هاي اسدالله علم يا دست‌نوشته‌هاي هاشمي رفسنجاني و يا مجموعه مصاحبه‌هايي که از انقلابيون منتشر شده تصوير ما از حوادث و افراد را تحت تاثير قرار مي‌دهد.

بخشي از خاطرات احمد احمد را براي يکي از دوستان تعريف مي‌کردم، با تعجب فراوان مي‌گفت: چرا اينا رو به مردم نمي‌گن؟ دو سه روز پيش هم جملاتي از رهبر انقلاب درباره هاشمي رفسنجاني را براي يکي نقل کردم گفت: واقعا اينا هست؟ کجاست؟

پ ن: مدتي پيش نامه 31 نهج البلاغه را درس مي‌دادم. راستي ما بايد به توصيه اميرالمومنين(ع) عمل کنيم که مي‌فرمود تاريخ بخوانيد يا به توصيه دوستان محافظه‌کار من؟

ما همه اصول!!! گرائيم.

محمد كاظم حقاني فضل — Mon, 30 Jan 2012 12:27:00 GMT

من گمان مي‌کنم که اصول‌گرايي در ذات انسان است. و هيچ انساني نيست که اصول‌گرا نباشد.

منظور از اصول‌‌گرايي چيست؟

گاه پيش مي‌آيد که انسان بين دو انتخاب قرار مي‌گيرد که بايد يکي را فداي ديگري کند و نمي‌تواند به هر دو برسد. و از آن‌جا که دنيا و جامعه هميشه و بلکه اکثر اوقات به کام ما نيست، اين گاه‌ها فراوان و بلکه همه روزه پيش مي‌آيند. بسياري از ما پولمان را فداي سلامتي مي‌کنيم. سلامتي را فداي آبرو و ... . و روشن است که اگر بتوان پول و سلامتي را با هم داشت ما هر دو را نگاه مي‌داشتيم ولي هميشه اينطور نيست و گاه پيش مي‌آيد (که مباد چنين روزي براي شما) فردي حتي خانه‌اش را براي درمان خود يا فرزند يا همسرش مي‌فروشد. و اين يعني سلامتي اصل است و پول فرع.از اين دست مثال‌ها فراوان مي‌توان يافت. البته مي‌توان افرادي را هم يافت که همه چيزشان را فداي پول مي‌‌ کنند. اين افراد هم البته اصول‌گرا هستند ولي اصلشان پول است نه سلامتي.

در عرصه سياست نيز تقريبا همه سياست‌مداران همين‌طورند. يعني سياست نيز عرصه‌اي است که کنش‌گران بايد در هر موقعيت دست به انتخاب بزنند و هر سياست‌مداري همان را بر مي‌گزيند که مهم‌تر مي‌داند. اوپورتونيست‌ترين سياست‌مداران نيز مشمول همين قاعده‌اند. يعني ماندن در قدرت برايشان اصل است و همه چيز را فداي ماندن در قدرت مي‌کنند. حتي جانشان را. قذافي را که فراموش نکرده‌ايد؟ روزگاري همين قذافي در پرونده لاکربي با آمريکائي‌ها کنار آمد تا در قدرت بماند و روزگاري هم با ناتو و مردم خود جنگيد تا در قدرت بماند.

براي همين است که مي‌گويم نمي‌توان مدعي شد فلاني اصول‌گرا نيست و بايد از دايره اصول‌گرايان اخراج شود. يعني هم مطهري اصول‌گراست و هم مشائي و البته احمدي‌نژاد. و هم سيد مصطفي تاجزاده و بهزاد نبوي و هم زيد‌آبادي و بازرگان و سحابي. و هم مسعود رجوي اختلاف اين افراد در اصول‌گرايي نيست، در «اصل» است يعني در اين که به چه چيزي بايد گرايش داشت.

خاطرات عزت شاهي را که مي‌خواندم يکي از نکات واضح آن اين بود که بچه‌هاي سازمان مجاهدين خلق آن‌روزها و سال‌ها به يک اصل اعتقاد داشتند و آن را بر همه چيز مقدم مي‌دانستند. اصلي به نام مبارزه. و اين اصل به مرور آن‌ها را تبديل کرد به منافقين روزها و سالهاي بعد.

بيش از دو سال در زندان ماندن و از عقايد دست برنداشتن آيا اصول‌گرايي نيست ؟(تاجزاده). اين هم حرف شنيدن و عقب نشيني نکردن و باز هم حرف خود را زدن و ديگران را متهم کردن اصول‌گرايي نيست؟(احمدي نژاد). در حصر ماندن و دست از ادعا برنداشتن آيا چيزي به جز اصول‌گرايي است( ميرحسين و کروبي). به اين سوالات و به اين افراد مي‌توان فراوان افزود. محسن رضايي از مدعاي خود در انتخابات دست برداشت. به خاطر امور ديگري که آنها را اصل مي‌دانست. و اين روزها عماد افروغ با ترسيم اصول خود نشان داد که او هم يک اصول‌گراست. هم مجلس را رها کرد و هم خود را براي تحمل فشارها آماده کرد ولي اصولي را که بدان معتقد بود تعطيل نکرد.

اصول‌گرايان سياسي (سابقا مي‌گفتيم جناح راست يا محافظه‌کار) در واقع مي‌گويند کسي که به انتخابات معترض است وقتي رهبري اتمام حجت کرد ديگر نبايد پيگير باشند. يعني اصل با ولايت فقيه است. ولي ممکن است طرف مقابل بگويد اصل راي مردم است. يه هر توجيه ديگري. ولي به هر حال هر دو اصلي دارند و بر همان اساس بين دو انتخاب يکي را ترجيح مي‌دهند.

مي‌توان نتيجه گرفت که نام‌گذاري‌ها در فضاي سياسي ما درست نيست و گويايي ندارد. بهتر است سياسيون از نام‌هاي بهتري استفاده کنند.

من بناي تحليل سياسي ندارم و مثال‌هاي سياسي را چون گوياتر هستند براي انتقال حرف خودم انتخاب مي‌کنم.
همه ما اصول‌گراييم فقط بايد بدانيم اولاً به کدام اصل مي‌گراييم و ثانيا اين که آيا اين اصل‌ها واقعا اصلند؟شايد فرع باشند. نگاهي به رفتار اصول‌گراياني که نام بردم نشان مي‌دهند که ما رفتارهاي‌مان تابع اصول‌مان است و اگر در انتخاب اصول خطا کنيم شايد کار را به جاهاي خطرناک بکشانيم. هم براي خودمان هم براي ديگران.

پ ن:‌دلم مي‌خواست درباره افروغ و سخنانش بيشتر و بهتر بنويسم.که ديگر احساس کردم دير شده.شايد وقتي ديگر.

لينك مطلب در سايت بازتاب امروز

عكس (شايد بي‏‏نظير)

محمد كاظم حقاني فضل — Wed, 04 Jan 2012 16:33:00 GMT

اين عکس مربوط به جلسه اعطاي جايزه دکتر فتح الله مجتبايي است. عکس را از خبرگزاري مهر گرفته ام. عجيبي اين عکس هم دست بوسي حجه الاسلام دعايي است که دست دکتر مجتبايي را مي بوسد. مگر بناست هميشه ديگران دست روحاني را ببوسند؟
من به پاس تواضع اين سيد روحاني و مقام علمي دکتر مجتبايي و البته بنيان گذاري اين جايزه به سهم خودم نتوانستم از اين عکس بگذرم. باقي عکس ها را اينجا ببينيد.

پ ن: اصلا اين که دست کسي را ببوسي خوب هست يا نه؟ و اين کار منع شرعي دارد يا ندارد؟ اين حرفها بماند براي شايد وقتي ديگر.

واقعا خدا با ماست؟

محمد كاظم حقاني فضل — Thu, 15 Dec 2011 21:24:00 GMT

روز عاشورا چند سالي است که اگر قم باشم براي روضه به دفتر استادم آيت الله شبيري زنجاني مي‌روم. امسال يکي از سخنرانان تحليل جالبي از حرکت بني اميه براي تخريب شخصيت امام حسين(ع) ارائه داد. و مي‌گفت دستگاه بني اميه همه جور کاري کردند تا نشان دهند که امام از دين خارج شده و خودشان را در اين نزاع بر حق جلوه دهند. از شعارهاي و نمادها و رفتارهاي ديني استفاده کردند. عمر سعد سپاه خود را لشگر خدا ناميد و بعد از شهادت هر يک از ياران امام تکبير مي‌گفتند و ... . عبيدالله و يزيد بعد از اين ماجرا پيروزي خود را ناشي از نصرت خدا دانستند. و .... که بماند. در سپاه امام هم که روشن است همه انگيزه‌ها الهي است.

همين داستان در جاهاي ديگر تاريخ هم خود را نشان مي‌دهد که دو سوي يک ماجرا به يک حقيقت استناد مي‌جويند. ابن ملجم هم با قصد قربت و با انگيزه خلاص کردن امت اسلامي از دست امير المومنين(ع) شمشيرش را فرود آورد. در سريال مختارنامه هم ميرباقري تلاش زيادي کرده بود تا در نزاع زبيريان و امويان و توابين و لشگر مختار همين را نشان دهد. هم مصعب براي خدا مي‌جنگيد هم مختار! هم زبيريان داعيه برافراشتن پرچم الهي را داشتند هم امويان وهم شيعيان. و اين ماجرا ادامه دارد....

قبلا هم در يک پست نوشته بودم که يکي از اساتيدم مي‌گفتند که در انتخابات سال 84 دو نفر از دوستانم را ديدم که يکي سه روز روزه نذر کرده بودکه هاشمي رأي بياورد و ديگري همين نذر را براي اين کرده بود که هاشمي رأي نياورد.

اسدالله علم از شاه نقل مي‌کند که شاه مي‌گفت من يقين کرده‌ام که خدا با من است. زيرا همه دشمنانم را از سر راهم برداشته است. مثل تيمور بختيار و مصدق و (امام) خميني. ما هم که روشن است که با تأييدات الهي در سال 57 و حوادث بعد از آن پيروز شديم.

اين بي‌طرفي ظاهري که در ساير سنن الهي نيز خود را نشان مي‌دهد مساله مهمي است که در باب شناخت فعل الهي مدتي است مورد توجه قرار داده‌ام. مثلا وقتي مصيبت مي‌بينيم امتحان است يا ارتقاء درجه يا کفاره گناه يا نتيجه عوامل طبيعي است و اصلا ربطي به خدا ندارد؟ اگر رزق و روزي ما زياد شد نشانه کرامت ما نزد خداست يا نشانه آن است که خدا ما را رها کرده است؟ از کجا مي‌توان فهميد خدا با کدام طرف است. پيروزي نشانه امداد الهي است يا شکست؟ حتما اگر ما پيروز شديم همين پيروزي نشانه آن است که خدا با ماست و اگر طرف مقابل پيروز شد نشانه اين است که خدا تصميم گرفته به آنها مهلت دهد تا در قيامت عذابشان را بيشتر کند!؟

نگاهي به اين ماجراها نشان مي‌دهد که بايد در استفاده از نشانه‌هاي مذهبي کمي احتياط کرد. به نظر مي رسد خدا بنا دارد در اين جنگ‌ها حالاحالاها بي‌طرف بماند. يک بي‌طرفي آزار دهنده و سردرگم کننده که باعث مي‌شود هر کسي از ظن خود يار خدا بشود. و هر طائفه اي خدا را طرف تيم خودش بداند.
روشن است که من با اين عقايد مشکلي ندارم و امداد ونصرت الهي و نيز امهال و استدراج جزو سنت‌ها و وعده‌هاي الهي در قرآن است. ولي اشکال کار در تحليل‌ها و نتيجه گيري‌هاي پسيني است. اين رويه وقتي فراگير شود تبديل مي‌‌شود به چيزي مثل جريده وزين کيهان و برخي برنامه‌هاي رسانه ملي. و آنوقت رأي مردم مي‌شود نشانه تاييد الهي از ما و حزب و گروه ما. ظاهرا بايد دقت بيشتري کنيم. و در مصرف اين نشانه ها به نفع خود کمي صرفه جوئي کنيم. فعل خدا زبان ندارد. اين ماييم که بر تن آن لباسي مطابق خواسته‌ها و باورهايمان مي‌پوشانيم. حق و باطل بودن عقايد و افعال ما با ميزان ديگري بايد مشخص شود.

پ ن: هر چند از مثال هاي سياسي استفاده کرده ام ولي منظورم نوشتن مطلب سياسي نيست. بيشتر دوست دارم به جنبه هاي فردي اين آسيب در زندگي خودمان توجه کنيم.

رمزگشايي از يك بوسه

محمد كاظم حقاني فضل — Sat, 03 Dec 2011 00:07:00 GMT

و راجع به شرح احوال حضرت علي اکبر و مراجعت آن جناب به خدمت باب و بر سبيل تمثيل گويد:

..........

وقتي از داننده‌اي کردم سوال
که مرا آگه کن اي داناي حال

با همه سعيي که در رفتن نمود
رجعت اکبر زميدان از چه بود؟

اينکه مي‌گويند بود از بهر آب
شوق آب آورد او را سوي باب

گر درين رازي است اي داناي راز
دامن اين راز را ميکن فراز

گفت:........
................

اکبر آمد العطش گويان ز راه
از ميان رزمگه تا پيش شاه

کاي پدر جان از عطش افسرده‌ام
مي‌ندانم زنده‌ام يا مرده‌ام

اين عطش رمزست و عارف واقف است
سر حق است اين و عشقش کاشف است

ديد شاه دين که سلطان هدا است
اکبر خود را که لبريز خداست

عشق پاکش را بناي سرکشي است
آب و خاکش را هواي آتشي است

شورش صهباي عشقش در سر است
مستيش از ديگران افزونتر است

اينک از مجلس جدايي مي‌کند
فاش دعوي خدايي مي‌کند

مغز بر خود مي‌‌شکافت پوست را
فاش مي‌سازد حديث دوست را

پس سليمان بر دهانش بوسه داد
اندک اندک خاتمش بر لب نهاد

مهر آن لبهاي گوهر پاش کرد
تا نيارد سر حق را فاش کرد

(هر که را اسرار حق آموختند
مهر کردند و دهانش دوختند)

پ ن: گنجينه اسرار عمان ساماني. تصورش را هم نميکردم اينقدر زيبا باشد